My opinion is my Freedom

Цяжка ў думах, цяжка на сэрцы, цяжка ў рэальнасці... Зараз нібыта ўсё настроілась супраць мяне. Вучоба, абставіны, сям'я, здароўе, каханне... А трэба працаваць, ды так, як ніколі. Не ведаю, што рабіць. Здаецца, была б хоць падтрымка.... каханай, то ўсё можа было б лягчэй. А пакуль ЯНА не дужа разумее мяне...
А заўтра яшчэ і кантрольная...
Дзесьці тут была мая вяроўка....

Учора я зразумеў, што можна дамагчыся вельмі цяжкіх мэтаў можна, калі ты сапраўды верыш у тое, што робіш і робіш, таму што верыш.
Карацей... Напярэдадні Дня Волі мае бацькі не хацелі адпускаць мяне на свята. У пэўны дзень прыйшлося сказаць, што я іду з сябрам "піць піва". Але ўсе ж так прыйшоў на Акадэмію навук, а потым і на Бляблятэку. Было гэта даўно. А што зараз?
Прапускаючы некалькі эвалюцыйных монмантаў, адзначу толькі рэзультат. Учора мае бацькі заявілі мне, што поўдуць... на ЭЎРАПЕЙСКІ МАРШ РАЗАМ СА МНОЮ! У гэта было цяжка паверыць і я падумаў, што гэта жарт. (Мае бацькі НІКОЛІ не хадзілі на такога кшталту мерапрыемствы.) Але яны казалі гэта сур'езна і абгрунтавалі тым, што "калі гэта твой шлях, то мы не можам не падтрымаць цябе, бо мы твае бацькі". Я пачаў яшчэ больш паважаць іх...

Гэта здарылась! Мяне выпусцілі са шпіталю! Усе камяні з почак былі паспяхова выгнаны і зараз я здаровы. Але не зусім... Трэба яшчэ падлячыцца.
Ляжаў я ў 2-й дзіцячай. Будынак шпіталю новы, прыгожы. Усе даволі файна. Будынак будынкам, але якасць абслугоўвання і ежы жадае чыкаць лепшага... Ну зразумела, пра зарплаты прыбіральшчыцы, якая працуе 8 гадзін штодзень, ў 240 т. Чаго ж чакаць ад медсесцер. Але надта скардзіцца не буду, бо сапраўды да мяне добра адносіліся.
Нарэшце, я зразумеў што значыць "18 сутак". Законы ў шпіталі падобны на ваенныя. Под'ём і "адбой" па графіку, з будынка - ні кроку, з 13 да 17 нават з палаты лепш не выходзіць. Вось...
Але зараз я вольны і амаль на 100% усіўся ў паўсядзенныя клопаты.

З сайта Галоўнага ўпраўлення ўнутраных спраў ГУУС Менгарвыканкама зніклі дадзеныя галасавання на тэму: каму вы давяраеце ў большай ступені? Нагадаем, што ўчора ўвечары дадзеныя апытання выглядалі наступным чынам:

Міліцыі давярае – 8 %
КДБ –7 %
Пракуратуры – 2%
Суду – !!!1 %!!!
Нікому – !!!82%!!!.

Навіна ўзята з сайту http://charter97.org

І між гэтым уявіце, так адказвалі людзі, якія заходзяць на такія сайты...

Прыехаў з адпачынку...
У Менску мяне сустрэлі и добрыя, і не вельмі добрыя навіны. А адна была і такая, і такая. Аднаго майго вельмі добрага знаемага прыкладна 3 тыдні таму затрымілі за расклейванне налепак. Яго адвязлі ў РАУС, склалі пратакол і т.д. А потым менты пачалі разбірацца, што ж такога дрэннага зрабіў гэты хлопец... І нічога лепш не прыдумалі, як "павесіць" на яго артыкул (нумар не памятаю) Адміністрацыйнага кодэкса... Ну добра, артыкул, так артыкул. Але прабачце! Такі артыкул у новым кодэксе НЕ ІСНУЕ!!! Карацей, нядаўна быў суд над ім. Сведкі-менты на суд не з'явіліся, але судзя апрасіў нашага падазронага. Хлопец вельмі перахваляваўся і пачаў несці туфту ў адказ на пытанне "Што Вы можаце сказаць у свае апраўданне?". Ну нічога, зараз ен гатовы для таго каб добра паўстаць перад нашым "сумленным" судом. А паседжанне будзе ў чацвер, у судзе Завадскога раена, з раніцы. Час паседжання апублікую крыху пазней...

Вучоба-вучоба-вучоба... Надакучыла ўжо! Адзіныя толькі хатнія работы колькі часу займаюць.... А годы ляцяць...

Зараз ідзе хакейнае спаборніцтва Беларусь-Аўстрыя. Нашы пакуль выйграюць 5:2!!! Але гэта не галоўнае. Галоўнае, што
1) На трыбунах шмат бел-чырвона-белых сцягоў!
2) Беларусы гуляюць у бел-чырвона-белай форме!!!!
ЖЫВЕ БЕЛАРУСЬ!!!!!!!!!!

Сёння наведаў канцэрт, які праходзіў на Бангалоры. Увогуде, я не вельмі люблю камунякаў, але прыйшоў толькі дзеля канцэрту. Вось мой невялічкі фота-рэпартаж:

Анархісты. Паважаю!


Гэта толькі пачатак. Камунякі((( бр-р-р-ррр


І зноў яны...


Сваі з'явілісь!!!


"Грамада" прыйшла грамадою!


Хадановіч. Сцёбны дзядзка))


Янка Маўзер. Нічога такі...))


ЧЫРВОНЫМ ПА БЕЛАМУ!!!


ЧПБ!

Учора вяртаўся да дому. Было позна. Стаім мы з сябрам на прыпынку. Да прыпынку падходзіць дзядок. Вязе з сабою каляску з кардоннай скрынкай. Час ад часу адтуль чуваць лязганне бутэлек. Выглядаў той дзядок як звычайны бомж, увесь брудны. Падыйшоў ён да нас і папрасіў у нас дапамагчы яму падняць у тралейбус яго каляску. Мы адказалі станоўча. Стаім далей. У галаву адразу паляцелі розныя думкі. Хмель яшчэ застайся ў галаве. Я загадзя ведаў адказ, але ўсё роўна спытаў у яго: "Вы з дачы ідзеце?". Дзядок паглядзеў на мяне як на наіўнага хлапчука. "Ды не. Бутэлькі збіраю", - прама адказаў ён. Мне стала крыху сорамна. Але я зноў спытаў: "А ў Вас ёсць пенсія?". "Так, ёсць". "І няўжо яе не хапае?". "250 тысяч. Хапае толькі па жыроўкам аплаціць. І колькі там застаецца?!". Я прамаўчаў. Прыехаў аўтобус. Моўчкі дапамаглі дзядку. Таксама моўчкі паглядзелі на адыходзячы аўтобус.

"Чуеш, гэта не ваўкі, не ваўкалакі
гэта плач душы маёй, якія нават
ў маёй краіне ўсім да сракі,
як да сракі тое што ўтопія і нашы жабракі
па вуліцах валяюцца напіўшыся таннай брагі,
а па парках бабкі-небаракі
торбы набіваюць увесь дзень збіраючы метбрагі,
іх жыццё ад сметніка да пункту прыёма тары,
я размаўляў, жывуць быццам ў кашмары
і даючы бутылку неяк сорамна глядзець у твар ім,
але пакет я атрымаў пякучых ведаў..."

Музыка: ЧПБ - Хутка стану зверам

Вельмі спадабалась:
Хто такі ты?
- Беларусік.

- Які знак твой?
- Белы бусьлік.

- Дзе жывеш ты?
- У засьценках.

- Хто твой вораг?
- Лукашэнка.

- А чаму?
- Ён дзядзька* хворы.

- Скуль прыйшоў ты?
- З Бангалору.

- Які кліч твой?
- ЗА СВАБОДУ!

- Пра што марыш?
- Сьмерць уроду.

- Дзе Радзіма?
- У дрыгве.

- Піва будзеш?
- Дайце дзьве.

(Знайшоў на http://111290.livejournal.com/)

Калі ўпэўнены, што нешта абавязкова адбудзецца, верыш у гэта, адчууваеш, что па іншаму і быць не можа... а потым усё бурыцца. Нават не ведаеш што рабіць: альбо ісці вешацца, альбо забіць на гэта і працягваць далей. Думкі розныя, але выйсце адно - жыць далей і прымаць гэта за рашэнне лёсу.

Усё як бы і добра, але ёсць адчуванне таго, што мне чагосці не хапае. Гэта звычайна хутка прыходзе, але зараз чамусці затрымоўваецца.
Улюблёнасці шмат часу чуваць не было... А час ад часам яна патрэбна, яна дапамагае і падтрымлівае. Але дзе яна, тая, хто патрымае мяне ў цяжкую хвіліну? Зараз такіх хвілін так шмат...

Настроение: сумна(((

У мяне вялікая праблема: у мяне шмат ідэй (вар'яцкіх, рэальных, рамантычных і т.д.). Гэта добра, адкажыце вы, але гэта мая бяда. Я не ажыццяўляю сваіх ідэй. Я такі, што ў мяне ёсць шмат чаго ў галаве, але мне патрэбны тыя, хто змогуць ажыццявіць гэта. А інакш - гэтыя ідэі звычайна загінаюць... Я не ведаю, што з гэтым зрабіць...

"Я обещаю всегда разговаривать по-белорусски но только, если еще 200 человек из Беларуси сделают тоже самое."

Гэта абяцанне размешчана на сайце Банку Абяцанныў тут: http://www.ru.pledgebank.com/my-lang

Тыя, хто размаўляюць па-руску, але жадаюць перайсці на беларускую мову - звяртайцесь сюды! Падтрымаем беларускую мову!!!

Вось і мой першы пост. Адразу папярэджваю, што пісаць буду па-беларуску, таму - прабачце калі нехта не зразумее). Я беларус і гэта мая мова. Вось...
Першы свой пост хачу прысвяціць Чарнобыльскаму Шляху - 2007. 26 красавіка 1986 года адбылася сусветная трагедыя, якая змяніла жыццё беларусаў. На жаль не ў лепшы бок... ЧШ-2007 адбудзецца 26 красавіка 2007 года. Месца сустрэчы: пл. Якуба Коласа. Шэсце прайдзе па прасп. Скарыны да бібліятэкі. Больш дакладную інфармацыю па ЧШ-2007 можна знайсці тут: http://26.svaboda.info/ .
Што датычыцца мяне, то я іду туды каб паказаць, што я супраць будаўніцтва АЭС у Беларусі!!! Я не хачу, каб мае дзеткі і ўнучкі жылі ў краіне, дзе захоўваюцца радыёактыўныя астанкі. А пакуль толькі так я магу выказаць сваё негадаванне.